بذر کور گوشتی (کور آویز) 10 عددی

کَوَر آویز با نام‌های علمی Capparis coriacea و کاپاریس گوشتی، درختچه‌ای دارویی است که بیشتر در مناطق گرم و خشک می‌روید. این گیاه از خانواده Capparaceae بوده و در فارسی با نام‌های دیگری مانند گور گوشتی و خیار کبر نیز شناخته می‌شود. کَوَر آویز معمولاً به صورت درختچه‌ای دیده می‌شود که به طور واژگون روی صخره‌ها یا لبه‌ی پرتگاه‌ها رشد می‌کند و بومی مناطق جنوبی ایران (هرمزگان، کرمان، سیستان و بلوچستان) و همچنین مناطق گرمسری مدیترانه، غرب و مرکز آسیا است. برگ‌های کَوَر آویز ضخیم و گوشتی‌تر از گونه‌های دیگر کاپاریس است و دارای دو زائده خارمانند (استیپول) در محل اتصال دم‌برگ به ساقه است. گل‌های آن درشت، منفرد و محوری، به رنگ سفید، بنفش و صورتی هستند و تعداد زیادی پرچم دراز دارند. میوه آن بیضوی و گوشتدار است که در ابتدا سبز روشن و به تدریج مایل به قرمز می‌شود. این گیاه دارای سیستم ریشه‌ای گسترده و عمیق است که در خاک‌های فقیر و با زهکشی بالا رشد می‌کند. مشخصات ظاهری گیاه کور آویز کَوَر آویز یک درختچه کم ارتفاع خزنده و خاردار است که به ندرت بلندتر از 4 متر رشد می‌کند. این گیاه معمولاً به صورت واژگون روی صخره‌ها و لبه پرتگاه‌ها می‌روید. ساقه‌های آن می‌توانند ساده یا منشعب باشند و طول آن‌ها بین 1 تا 1.5 متر است. برگ‌های آن ضخیم‌تر، پرآب‌تر و گوشتی‌تر از گونه‌های دیگر کاپاریس هستند و دارای رنگ سبز روشن، بافتی ضخیم یا نازک و فاقد دندانه هستند. در محل اتصال دم‌برگ به ساقه، دو زائده خارمانند (استیپول) وجود دارد. گل‌های کَوَر آویز درشت، منفرد و محوری هستند و به رنگ‌های سفید، بنفش و صورتی دیده می‌شوند. این گل‌ها دارای تعداد زیادی پرچم دراز هستند که به آن‌ها ظاهری زیبا و معطر می‌بخشد. میوه‌های آن بیضوی، گوشتدار و به طول 1 تا 2 میلی‌متر هستند. رنگ میوه‌ها در ابتدا سبز روشن است و به تدریج مایل به قرمز می‌شود. در قسمت انتهایی میوه، یک زائده دراز (نهنج) وجود دارد. سیستم ریشه‌ای این گیاه گسترده و عمیق است که به آن امکان می‌دهد در خاک‌های فقیر و با زهکشی بالا رشد کند.